AI (artificial intelligence) learns from the data it receives from its programmers. If the data is stereotyped the outcome of the AI's creations will thus also be biased. I wondered what this...Show moreAI (artificial intelligence) learns from the data it receives from its programmers. If the data is stereotyped the outcome of the AI's creations will thus also be biased. I wondered what this looked like and meant for AI generated narratives. Analyzing and AI generated adaptation of the fairy tale Little Red Riding Hood I examined how the story differed from its original version and to what extent this could be argued to be the AI's intention. If an AI depicts a misogynistic portrayal of Little Red Riding Hood, might this be intented by the AI or can we trace it back to programmers or users? After having inquired into the intentionality of an AI, I was able to read the animated fairy tale against the grain to uncover latent intentions or meanings using the approaches of deconstruction and irony. In this thesis it is explained how an AI functions and what we, as users, should be mindful of. The analysis of AI's Little Red Riding Hood will then be followed by an examination of the AI's intentionality before interpreting the narrative in ideology critical ways.Show less
Bachelor thesis | Film- en literatuurwetenschap (BA)
closed access
Deze scriptie onderzoekt de complexe wisselwerking tussen cinema en fictie gecombineerd met het concept van leedvermaak. Het kijkt hoe deze mediavormen het publiek uitnodigen om na te denken over...Show moreDeze scriptie onderzoekt de complexe wisselwerking tussen cinema en fictie gecombineerd met het concept van leedvermaak. Het kijkt hoe deze mediavormen het publiek uitnodigen om na te denken over en deel te nemen aan het spektakel van lijden. Door middel van gedetailleerde casestudies van The Hunger Games, Squid Game en Funny Games wordt onderzocht hoe de weergave van geweld en menselijk lijden zich heeft ontwikkeld in zowel fictieve als realiteitscontexten. De analyse onthult de ingewikkelde lagen van het kijken, waarbij het publiek schakelt tussen passieve kijkers en actieve deelnemers aan de consumptie van gemedieerd geweld. De scriptie betoogt dat realityseries de scheidslijnen tussen realiteit en fictie vervagen, maar vaak niet dezelfde kritische zelfreflectie oproepen als hun fictieve tegenhangers. Daarentegen gebruiken films zoals The Hunger Games en Funny Games narratieve technieken om kijkers te confronteren met hun eigen voyeuristische neigingen, waardoor een diepere ethische betrokkenheid wordt gestimuleerd. Door gebruik te maken van theoretische kaders uit filmstudies en psychologie, inclusief inzichten van Susan Sontag en Alison Young, benadrukt de scriptie de blijvende kracht van fictie om kritisch na te denken over geweld in de echte wereld en maatschappelijke normen. Uiteindelijk benadrukt dit onderzoek de cruciale rol van cinema in het vormgeven en uitdagen van onze percepties van lijden en moraliteit. Het roept op tot een genuanceerd begrip van hoe verschillende mediavormen onze betrokkenheid bij en reacties op menselijk lijden beïnvloeden, en spoort zowel makers als publiek aan om na te denken over de ethische implicaties van hun consumptie van geweld als vermaak.Show less
Bachelor thesis | Film- en literatuurwetenschap (BA)
closed access
De hoofdvraag: ‘hoe kan film helpen met het verbeelden en tevens verwerken van trauma?’, wordt beantwoord aan de hand van literatuuronderzoek en een analyse van twee voorbeelden uit hedendaagse...Show moreDe hoofdvraag: ‘hoe kan film helpen met het verbeelden en tevens verwerken van trauma?’, wordt beantwoord aan de hand van literatuuronderzoek en een analyse van twee voorbeelden uit hedendaagse Iraanse cinema. Persepolis (Marjane Satrapi, 2007) is een autobiografische animatiefilm over Satrapi (Marji) die opgroeit in Teheran tijdens de Iraanse Revolutie. De film uit kritiek op het Islamitisch regime, maar is ook een tekening van trauma. Satrapi schetst haar eigen ervaringen waarmee ze volledige controle heeft over hoe ze zichzelf en haar herinneringen afbeeldt. Dit is een vorm van reenactment waarbij controle over een traumatische gebeurtenis het slachtoffer helpt het trauma te verwerken. De simpele stijl verwijst naar het kinderlijke perspectief en verhult het geweld en de vergeten details waar trauma mee gepaard gaat. Het gebrek aan kleur wijst op het gebrek aan vrijheid, de zwart-witte blik van het Westen, of de universaliteit van de ervaring. Animatie is net als herinneringen en ervaringen subjectief en is een goed medium om ze vast te leggen. Identificatie met Marji leidt de kijker door het proces van identiteitsvorming en verandert de eendimensionale blik van het Westen op Iran. My Stolen Revolution (Nahid Persson, 2013) is een documentaire waarin Persson haar mede-activisten van vroeger interviewt over hun tijd in gevangenschap. Persson heeft als exilic filmmaker een liminale identiteit tussen twee culturen. Haar voice-over is in het Zweeds maar de film gaat over Iran. Door bezig te blijven met Iran, behoudt ze haar Iraanse identiteit. Deze is echter gekoppeld aan het trauma van de dood van haar broer en haar schuldgevoel. Haar verlies van subjectiviteit en identiteit wegens haar onvermogen zijn dood te stoppen, maakt dat Persson moeilijk over het incident kan spreken. Door de vrouwen erover te vertellen, geeft ze woorden aan het onrepresenteerbare trauma. Ze krijgt haar subjectiviteit terug en kan zo haar trauma verwerken. Film is voor Persson een kunstvorm. De vrouwen maken andere kunst over hun ervaringen. In gevangenschap behielden ze daarmee hun subjectiviteit en achteraf bleven ze hun trauma’s afbeelden zodat het geen trauma’s maar herinneringen zijn.Show less
Bachelor thesis | Film- en literatuurwetenschap (BA)
closed access
In deze scriptie wordt er gekeken naar hoe de spanning van een Battle Royale verhaal lijdt onder de wrijving die ontstaat tussen de genre conventies van de Battle Royale en de aanwezigheid van een...Show moreIn deze scriptie wordt er gekeken naar hoe de spanning van een Battle Royale verhaal lijdt onder de wrijving die ontstaat tussen de genre conventies van de Battle Royale en de aanwezigheid van een centrale protagonist. De genre conventies van de Battle Royale worden besproken, als ook de rol van een centrale protagonist en de manier waarop er verwachtingen worden geschept bij het publiek. Vervolgens worden er een aantal films besproken die strategieën laten zien waarmee er omgegaan kan worden met deze wrijving.Show less
Bachelor thesis | Film- en literatuurwetenschap (BA)
closed access
This thesis is built around a comparative close analysis of two mobile media artworks - the video installation Killing Time by Kent Klich, and the literary work No Friend but the Mountains by...Show moreThis thesis is built around a comparative close analysis of two mobile media artworks - the video installation Killing Time by Kent Klich, and the literary work No Friend but the Mountains by Behrouz Boochani - to look into the way in which their medium-specific qualities can amount to a concept I propose to term border affectivity. My research positions itself in the nexus of digitalization and postcolonialism, drawing on Gayatri Spivak’s renowned question whether the 'subaltern' can speak, through mobile media. Formulating a respective 'p-literature' and 'p-cinema' (referring to the prosthetic qualities of mobile media), the case studies of my choosing can instigate an indirect or 'spectral' kind of affect: one that cannot be experienced in a direct, embodied manner, but rather requires the intervention of a Western lens/network to come into existence, to subsequently become re-embodied in the form of the eventual artwork.Show less
Bachelor thesis | Film- en literatuurwetenschap (BA)
closed access
Meerdere Amerikaanse films hebben in de nasleep van 9/11 een thema van een zoektocht naar betekenis. In deze scriptie heb ik onderzocht hoe Spike Lee's '25th Hour' (2002) zich in deze discussie...Show moreMeerdere Amerikaanse films hebben in de nasleep van 9/11 een thema van een zoektocht naar betekenis. In deze scriptie heb ik onderzocht hoe Spike Lee's '25th Hour' (2002) zich in deze discussie mengt. Ook wordt er onderzocht hoe New York als stad na de tragedie in Amerikaanse cinema wordt weergegeven. Naar mijn bevindingen is '25th Hour' uniek in dat het een accurater beeld schetst van deze zoektocht dan het gros van de films uit ditzelfde tijdperk die dit als thema hebben. Psychologisch onderzoek heeft uitgewezen dat voor de meeste New Yorkers deze zoektocht een futiele was. De zoektocht naar betekenis is iets wat geen duidelijk eindpunt heeft en dit is wat de film reflecteert. Het laat een punt in de geschiedenis zien waarin het individu in de VS zich bewuster werd van hun plek in de maatschappij; een zeker 'einde van onschuld' waarmee burgers geconfronteerd werden.Show less
Bachelor thesis | Film- en literatuurwetenschap (BA)
closed access
The vampire seems to be an ever-present phenomenon. Since its introduction within Western society, the vampire has made its way to popular media and has stayed there ever since. Whether it is the...Show moreThe vampire seems to be an ever-present phenomenon. Since its introduction within Western society, the vampire has made its way to popular media and has stayed there ever since. Whether it is the mysterious aesthetic of the vampire that people aspire to simulate, or a sparkling heartthrob that has enchanted a whole generation, the fascination with the vampire seems never-ending. For centuries humanity seems to have been captivated by this blood-sucking figure, and its presence seems to be as undying as the vampire itself. As critiques on contemporary society are often voiced within art media, such as literature, analyzing the vampire within contemporary literature could add to the academic debate about the paradigm shift within contemporary Western society. If one pays close attention to the shift within these art forms, one could argue that a close analysis can be made of society at that time. The stories we tell as a society are more telling than we might think.Show less
Degene die kijkt heeft de macht, degene die bekeken wordt is machteloos. Deze dynamiek hoort bij de klassieke cinema die de mannelijke voyeuristische blik produceert en die de vrouw objectiveert en...Show moreDegene die kijkt heeft de macht, degene die bekeken wordt is machteloos. Deze dynamiek hoort bij de klassieke cinema die de mannelijke voyeuristische blik produceert en die de vrouw objectiveert en haar bekijkt enkel voor het eigen kijkplezier. Dit is wat ik in het eerste deel (hoofdstuk 1 en 2) van mijn onderzoek blootleg door middel van de klassieke filmtheorie aan de hand van Christian Metz’ theorie van de voyeur en het feministische antwoord op de klassieke filmtheorie van Laura Mulvey. De vraag rijst: Hoe kan de vrouw een actieve subject positie innemen in film? Op zoek naar een alternatieve modus van observatie voor een vrouwelijk subject in film zet ik in deel twee (hoofdstuk 2 en 3) de voyeur af tegen het concept van de flâneur. De flâneur is een historisch, subversief mannelijk figuur dat nauw verbonden is met de moderniteit en het stadse leven, en die het privilege geniet om vrijelijk te kijken en zich door de metropool te bewegen. Binnen het feministische debat zijn er ook vrouwelijke varianten van de flâneur beschreven. Sommige theoretici staan echter kritisch tegenover de vrouwelijke flâneur en achten haar bestaan alleen mogelijk in de vorm van prostituee of consument. Daarentegen zijn er enkelen met mij optimistisch over de mogelijkheid van een vrouwelijke flâneur in film als modus voor een vrouwelijke subjectpositie. De volgende stap in dit onderzoek is het loskoppelen de historische flâneur van de constitutieve eigenschappen, zoals voorgesteld door Ilija Tomanić Trivundža, om de feministische potentie van een vrouwelijke flâneur te onderzoeken. In navolging van Anke Gleber betoog ik dat een vrouwelijk flanerend subject in film zich niet beperkt tot een letterlijk flanerende vrouwelijke protagonist, maar ook ruimte maakt voor figuurlijk flâneren, zoals in de vorm van toeschouwer in de bioscoop, met het oog achter de camera, of als filmregisseur. Aan de hand van een aantal vergelijkende analyses ontwaar ik zowel letterlijk en figuurlijk flanerende vrouwen in avant-gardefilms, zoals in Rape (1969) van Yoko Ono en Cléo de 5 à 7 (1962) van Agnès Varda, vind ik een lesbische flâneur in Portrait d'une jeune fille de la fin des années 60 à Bruxelles (1994) van Chantal Akerman, een queer-flâneur in Night Soil - Economy of Love (2015) van Melanie Bonajo, en eindig mijn onderzoek (hoofdstuk 4) met een gekleurde vrouwelijke flâneur in de Strolling- serie van Cecile Emeke. Met deze casussen toon ik aan dat een vrouwelijk flanerend subject in film inclusief feministische potentie bevat.Show less